شمع فروزان

در کنارخداوند به آرامي

ميسوخت که ناگهان خداوند عشق را آفريد

و آن هنگام بود که آن شمع به يکباره براي هميشه خاموش شد

براي هميشه....  براي هميشه

از خداوند پرسيدم آن شمع که بود

گفت آن شمع، حقيقت بود که قرباني عشق شد

حالا ديگر عشق بي اختيار در کنار پيکر خاموش حقيقت ميگريست

و فرياد ميزد: 

                    نفرين بر عشق

                                  نفرين بر عشق

                                                نفرين بر عشق

مترسك به آسمان نگريست .

 آخرين پرستو هم از نظرش ناپديد شد .

باد تندي وزيد و پوشالهاي تنش را با خود برد ، اما قلبش را محكم به خود فشرد

آخر پرستوي كوچك به او قول داده بود كه باز مي گردد پس بايد منتظرش مي ماند .

 چه احساس خوبي چون اين اولين بار بود كه حس مي كرد كسي به فكر اوست

كسي كه مغز پوشالي ، كت پاره و چهره ي ناموزونش را دوست داشت .

نام اين احساس چه بود؟

ديروز شنيده بود كه پسر كشاورز به دختري كه آمده بود از لب چشمه آب ببرد گفته بود :

 دوستت دارم .

ديروز معني اين لغت را نفهميده بود اما حالا گويي تك تك واجهاي آن برايش معني داشت .

دو باره تكرار كرد:

 پرستو دوستت دارم!

در زیر آسمان نیلگون ، هر چیز فصلی دارد و هر هدفی زمانی

زمانی برای تولد ، زمانی برای مرگ

زمانی برای کاشتن ، زمانی برای برداشتن

 زمانب برای کشتن ، زمانی برای زندگی بخشیدن

زمانی برای ویران کردن ، زمانب برای ساختن

زمانی برای گریستن ، زمانی برای خندیدن

زمانی برای سوگواری ، زمانی برای پایکوبی

زمانی برای پرتاب سنگ ، زمانی برای جمع کردن سنگ

زمانی برای در آغوش گرفتن ، زمانی برای از آغوش راندن

زمانی برای دست یافتن و زمانی برای از دست دادن

زمانی برای نگاه داشتن ، زمانی برای رهانیدن

زمانی برای گسستن ، زمانی برای پیوستن

زمانی برای خاموشی گزیدن ، زمانی برای سخن گفتن

زمانی برای عشق ، زمانی برای نفرت

زمانی برای ستیز ، زمانی برای مهر ورزیدن

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي که از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي که بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي که برايم شکستي .... .. بخاطر احساسي که برايم پرپر کردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي که بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمکي که بر زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر عشقي که بر قلبم حک کردي!

مي خواهم همگام با سايه تنهايم در خيال باراني ات قدم بزنم و چتر شكسته بغضم را بگشايم.ميخواهم شاعر لحظه هاي سرخ باشم و غزل غزل گريه كنم .مي خواهم در امتداد خورشيد از تو بگويم از تو كه طراوت شقايق هاي قلبم بودی

با تمام وجود صدايت كردم ،صدايت كردم تا نگاهم كني، نگاهم كني تا چشمان پر از اشكم راببيني ،اشكهايم را ببيني تا دلت برايم بسوزد،دلت بسوزد تا يك لحظه بيشتر در كنارم بماني.ای کاش می فهمیدی که من تو را صادقانه دوســــــــــــــــــــت داشتم آن وقت شايد ديگر هرگز تنهايم نمی گذاشتي هرگز!

يادم نبود که بايد در ليوان به اندازه ليوان آب ريخت نه به اندازه دريا و گرنه سر ريز می کند .

يادم نبود که بايد شيشه ها را آهسته آهسته گرم کرد وگرنه می ترکند حتی اگر شعله لطيف عشق باشد .

يادم رفته بود که بايد مصرع مصرع شعر گفت نه قصيده قصيده .

يادم رفته بود که بايد تارها را يکی يکی نواخت حتی اگر ترانه عشق باشد .

يادم رفته بود که بايد دوست داشتن را ابتدا هجی کرد .

يادم رفته بود که بايد دانه دانه اشک ريخت نه سيل وار حتی اگر برای تو باشد .

اينها همه را با ديدن تو از ياد بردم و می دانم اگر دوباره روزی تو را ببينم باز يادم خواهد رفت .

عادت می دهم چشم های بی رمقم را که دیگر دیدنت را بهانه نگیرند.

 "آخر تو از نگاه های من هم متنفر شده بودی!!!"

به صدا در نخواهم آمد چرا که شنیدن را طور دیگر تجربه کردم.

 فراموش خواهم کرد صدایی را که حالت بدی برای تو تداعی کرد...

 (دیدن و شنیدنت را بر خود تحریم می کنم.)

 وداع همیشه سخت است.و جدایی ها با اشک همراه است!!!

 من اشک ریختم چرا که تو تصمیمت را گرفته بودی...

 شکستم و صدای این شکستن تمام حجم تنم را لرزاند.

 امشب تمام مساحت دلم را قدم خواهم زد و تکرار خواهم کرد قصه ی شکستن و  دوباره شکستن را!

 "من دیگر نمی شنوم که <دوستم داری> آخر صدای شکستنم شنیدنی برایم باقی نمی گذارد."

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه کردم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا در کلبه تنهايي هايم

 در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنت را پنهان خواهم کرد!

حقیقت دارد که تو می‌توانی با دست‌های من
     سه تار قلم مو را بنوازی و نُت‌های رنگ پریده را  فیروزه‌ای کنی
    ( باید بسیار زیسته باشی که این همه از آسمان آکنده‌ای)

    حقیقت دارد که من می توانم با شعر های تو
    با باران مشاعره کنم .. و بند نیایم
    ( باید بسیار گریسته باشم که این همه در واژه های تو غوطه‌ورم‌)

   تا من بنفشه ها را  میان شب های زمستان قسمت کنم ،
   تو یک خوشه انگور به صدایت  تعارف کن
   خطی از شعرهایت را که بخوانی ،سال ، تحویل می شود
   (حقیقت دارد که در حضور تو بودن .. همیشه از نبودن زیبا تر است)

۱۵تا چون:

من عشقمو ۱۵ تا دوست دارم به اندازه هفت دریا.هفت آسمان و ۱ دنیا!

در تاریکی شب سه شمع روشن می کنم.اولی برای بودنت ، دومی برای دیدنت و سومی برای بوسیدنت.در آخر هر سه را خاموش کردم واسه در آغوش گرفتنت!

همیشه غمگین ترین و رنج آورترین لحظات زندگی آدم توسط همون

 کسی ساخته میشه که شیرین ترین و به یاد ماندنی ترین لحظات را

              برای آدم ساخته.....و این خیلی درد ناکه.........

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
من می شناختم او را ،
نام تو راهميشه به لب داشت ،
حتی در حال احتضار!
آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان ،
آن بی قرار،
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود
و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو
در باغ کوچك همسايه !
شبها به كارگاه خيال خويش
تصويری از بلندی اندام می كشيد
و در تصورش
تصوير تو بلندترين سرو باغ را
تحقير کرده بود...
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
او پاك زيست
پاک تر از چشمه ی نور ،همچون زلال اشک،
يا چو زلال قطره باران به نوبهار،
آن كوه استقامت ،
آن كوه استوار
وقتی به ياد روی تو می بود
می گريست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی ديدن رويت را
حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !!!
اما براي ديدن توچشم خويش را
آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،
پنداشت،
آلوده است و لايق ديدار يارنيست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شايد روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...